Vader Aharon is zelfs gestopt met werken om voldoende zorg te kunnen besteden aan zijn autistische zoon Uri. Ze wonen samen, een beetje los van de samenleving.De jongen begint langzaamaan man te worden en eigenlijk, zo vindt ook zijn moeder, wordt het daarom tijd om professionele opvang voor hem te regelen, bijvoorbeeld in de vorm van begeleid wonen. Maar Aharon vindt dat hij eigenlijk de enige is die voldoende van de jongen begrijpt en wil daarom op z'n minst fulltime voogd blijven.

Als zijn ex-vrouw de druk opvoert wil Aharon alsnog zijn zoon mee naar een mogelijk opvangtehuis nemen, maar onderweg daarnaartoe gaat het fout...

"Een pakkende en hartverwarmende tragikomedie van de Israëlische regisseur Nir Bergman over een vader-zoonrelatie, ouder worden en leren loslaten." (persmap)