In zijn boek doet A. (Adri) F.Th. van der Heijden verslag van zijn aanvankelijke onvermogen om het overlijden van zijn zoon te accepteren. In de film wordt dat gevoel erg sterk in beeld gebracht door regisseuse van der Oest en Pierre Bokma als de schrijver. Als je wilt aannemen dat een boek en een film 2 verschillende vormen van culture disciplines zijn, is het niet zo moeilijk om ook met de film volledig mee te gaan.

Echtgenote Mirjam doet er alles aan om niet weg te zakken in een moeras van verdriet, Adri besteedt bijna al zijn tijd aan het uitpluizen van de laatste herinneringen aan zijn zoon en het nagaan van alle informatie over het ongeluk en wat zijn zoon in de laatste uren heeft gedaan.

"Maar Van der Oest manoeuvreert bekwaam langs alle valkuilen. Haar aanpak is soms sober, indringend en aangrijpend op de juiste momenten. Geen overkill, geen valse noten." (Algemeen Dagblad)