Voor de verslaggeving vanuit oorlogsgebieden zijn we afhankelijk van mannen en vrouwen die bereid zijn hun leven in de waagschaal te stellen om ons kond te doen vanuit vaak levensgevaarlijke omstandigheden. De Britse Marie Colvin was zo'n vrouw, die zichzelf de taak oplegde om vanuit die oorlogsgebieden te rapporteren en daarbij vooral ook de onschuldige slachtoffers in beeld te brengen. Zo vond zij in Fallujah bijvoorbeeld de massagraven, waarin slachtoffers van het regime van Saddam Hussein werden gegooid.

A private war, de eerste speelfilm van documentairemaker Matthew Heineman, zijn achtergrond is goed merkbaar, is dus gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een van de meest gevierde oorlogscorrespondenten van deze tijd. Marie Colvin interviewde rebellenleiders en dictators, maar praatte ook veel met de oorspronkelijke bevolking en ondanks het verlies van het zicht aan een oog bij een granaataanval in Sri Lanka, ging zij daarmee door. Ook al lijkt zij onverschrokken en neemt zij grote risico's, toch laat de ellende die ze meemaakt diepe sporen na in het privéleven: zij had veel last van nachtmerries en raakte aan alcohol verslaafd.

Samen met oorlogsfotograaf Paul Conroy begint ze aan de gevaarlijkste opdracht van haar leven in de belegerde Syrische stad Homs...

"Ik zie deze dingen zodat jij ze niet hoeft te zien, zegt oorlogsverslaggeefster Marie Colvin tegen haar chef bij The Sunday Times. Wat 'deze dingen' zijn, toont A private war zonder sensatiezucht." (NRC)

"...niet alleen een zeer sterke en aangrijpende film, maar ook een film over het belang van het werk van een oorlogscorrespondent. Na het zien van deze film kun je voor hen alleen maar heel diep respect hebben." (allesoverfilm.nl)