Roman Kogler is pas 18 en hij zit een straf uit in de jeugdgevangenis; hij is op de helft en mag zo nu en dan voorwaardelijk naar buiten. Zonder familie of vrienden is het maar de vraag of het hem zal lukken om buiten de gevangenis iets op te bouwen. Een baantje bij het gemeentelijke mortuarium in Wenen neemt hij noodgedwongen aan en daar wordt hij op een dag geconfronteerd met een overleden vrouw die zijn achternaam draagt. Het is zijn moeder dan wel niet, maar het voorval brengt hem toch op het idee om de vrouw op te zoeken die hem kort na zijn geboorte afstond.

"Het is niet echt een verhaal om vrolijk van te worden, met veel grauwe plaatjes van de oude Habsburgse hoofdstad Wenen, maar wat het zeker niet is, is voorspelbaar. (..) Een must see, die ondanks het zware onderwerp en de sobere toon de tragiek nergens door laat slaan en toch hoopgevende elementen in zich heeft. Atmen is boeiend van begin tot einde en een terechte winnaar van zoveel prijzen." (Cinemagazine)