Regisseur Terrence Malick leeft en werkt afgesloten van de buitenwereld. Hij geeft geen interviews en dus ook geen uitleg of verklaringen bij zijn films. De Gouden Palm van Cannes nam hij ‘dus’ niet zelf in ontvangst. Daar werd de film overigens zowel bejubeld als verguisd. U moet daarom zelf komen beoordelen, welke mening klopt.

Heel bijzonder zijn de prachtige natuurbeelden, die het verhaal van de film afwisselen en die je als kijker dus maar over je heen moet laten komen. Het lijkt niet de bedoeling te zijn om daar enige betekenis aan toe te dichten. Ze maken door hun pracht sowieso al een verpletterende indruk.

Daarnaast is er het gezin O'Brien dat in de jaren ’50 van de vorige eeuw autoritair door vader wordt bestuurd. Jack is de oudste zoon en die wordt zich als eerste bewust van het feit dat er zoveel meer is dan het, aanvankelijk beschermende, milieu van het gezin, zeker als er steeds meer misgaat.

“Malick heeft een rotsvast geloof in de uiteenlopende thema's als zingeving, hoop en wanhoop en die eeuwige verdomde 'waarom'-vraag. Hij giet dit in de vorm van een meditatieve trance, niet de meest uitnodigende vertelvorm.” (film1.nl)

“Meesterwerk dat moet bezinken” (de Volkskrant)