Je wordt aan het begin van de film onmiddellijk op het verkeerde been gezet: we zijn te gast in een psychiatrische inrichting, ergens in het mooie Toscane, waar Beatrice Morandini Valdirana de directrice lijkt. Maar ze is, zo zal al snel blijken, een drukke, immer regelende en bemoeizuchtige patiënt. Ook door haar gedrag heeft ze maar weinig contact met de ander bewoners, maar als de introverte, ogenschijnlijk stoere Donatella Morelli wordt opgenomen in de inrichting leidt het contact tussen de twee al snel tot een ontsnappingspoging.

Van de regisseur vertoonden we eerder La prima cosa bella (7,6) in avant première en ook voor deze film schreef hij zelf het scenario.

“La pazza gioia is een komisch drama over vriendschap en de zoektocht naar geluk, met het prachtige landschap van Toscane als decor.” (persmap)

"De sublieme slotscène - te veel verklappen is zonde - brengt alle emoties uiteindelijk fraai bij elkaar in één beeld. Een beeld dat tegelijk de weemoed omvat van verloren kansen en dankbaarheid voor de mooie momenten die er nog wél zijn." (Het Parool)