Slechts nu en dan heeft Fanfare een Russische film op het programma en we moeten er misschien het publiek voor overhalen. Het helpt hopelijk om te vermelden, dat de in prachtig zwart-witbeelden geschoten film in Venetië werd bekroond met de speciale juryprijs en dat hij werd verkozen als de Oscarinzending voor Rusland.

Lokale partijbestuurder Ljoedmilla (Lyuda) in Novotsjerkassk, een stad in het zuiden van de Sovjet-Unie in de jaren 60 van de vorige eeuw, is een trouw en fanatiek communiste. Zij vindt dat stevig opgetreden moet worden tegen de stakers in de plaatselijke fabriek om de demonstratie onmiddellijk en hardhandig de kop in te drukken. En dat gebeurt dan ook.

Maar als Lyuda erachter komt dat haar dochter Svetka deelnam aan die demonstratie en onvindbaar blijkt, wellicht zelfs is omgekomen, verandert ze van mening en raakt ze in paniek en gaat ze wanhopig op zoek naar haar dochter.

Ondanks de blokkade van de stad, de massale arrestaties en de pogingen van de autoriteiten om het bloedbad in de doofpot te stoppen en tot in de jaren 90 lukte dat ook, gaat ze wanhopig op zoek naar haar dochter.

"Zij en haar collega-bestuurders laven zich aan luxe producten terwijl voor de bevolking hongersnood dreigt; zonder realiteitszin spuwen ze versleten socialistische mantra's, terugverlangend naar Stalins dagen. Toen wist je tenminste wie goed was en wie niet." (de Volkskrant)