De film speelt zich af tijdens de gele hesjes-protesten in 2018. Goedbedoelend onderzoeker Stéphanie Bertrand van de Algemene Inspectie van de Nationale Politie zet haar tanden in het onrechtmatig geweld van haar collega's van de ordediensten. Daarmee maakt ze zich bepaald niet geliefd, maar het recht moet zegevieren. Vooralsnog kan Stéphanie maar weinig bewijs vinden, maar ze raakt persoonlijk bij de zaak betrokken als ze ontdekt dat een van de slachtoffers uit haar geboortestad komt.

Dossier 137 is maar één (fictief) voorbeeld van de ongeveer 200 onderzoeken die er plaatsvonden in die tijd.

Dat u alvast maar weet dat de titel cynisch is bedoeld: de film speelt zich af in de sloppenwijken van Manilla, waar een westerse toerist denkt zijn online vriendin te gaan ontmoeten. Waar kinderen zoals de11-jarige Ginto op diverse manieren streetwise het hoofd boven water proberen te houden.

Hoe de Nederlandse(!) regisseur Morgan Knibbe, beschouwd als een van de belangrijkste hedendaagse talenten van ons land, erin is geslaagd zo overtuigend te manoeuvreren in de onderbuik van de broeierige stad met zijn veelheid aan drugs, criminaliteit en sekswerk is een raadsel. Dat hij daarbij het vertrouwen wist te krijgen van de jeugdige acteurs is al even bewonderenswaardig.

Eerder won Knibbe het Gouden Kalf voor beste documentaire met Those who feel fire burning.

Ook de tweede film over Superjuffie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Janneke Schotveld. Zoek dat boek maar eens op in de bieb!

De brutale papegaai Hyacintha komt helemaal van de andere kant van de wereld de tuin van juf Josje ingevlogen met een boodschap: de dieren in de jungle hebben hulp nodig! Er worden daar namelijk vakantieresorts gebouwd waardoor de dieren hun huis dreigen kwijt te raken. Maar of juf Josje als Superjuffie wel helemaal naar de andere kant van de wereld kan vliegen, is nog maar de vraag.

Shakespeare had een zoon die Hamnet heette en de dood van de jongen op 11-jarige leeftijd zou de inspiratiebron kunnen zijn geweest voor het wereldberoemd geworden toneelstuk Hamlet. Óf misschien een vorm van rouwverwerking. Regisseur Chloé Zhao nam die veronderstellingen weer als basis voor haar film, waarvoor zij ook het scenario schreef.

"Kindersterfte was in die tijd natuurlijk gangbaarder. Wellicht is de voorspelbaarheid van Hamnets dood op zichzelf al een hel. Maar deze overweging verschijnt pas bij het schrijven en het terugblikken op de thematiek - de film zelf zwijgt erover." (de Filmkrant)

Als kind had hij er geen last van, maar als prepuber ontstond bij John Davidson uit het Schotse Galashields de enorme overlast van het syndroom van Gilles de la Tourette. Niet alleen van de tics, maar ook het ongecontroleerd uitroepen van, meestal schunnige en zeer ongepaste, scheldwoorden (echolalie) ontwrichtten zijn leven. In de jaren 80 was de ziekte nog nauwelijks bekend, zeker niet bij de huisartsen van die tijd.

Aanvankelijk rest John niets anders dan zich terug te trekken om problemen te voorkomen, tot hij bij toeval in contact komt met Dotty, de moeder van een oud-klasgenoot, die hem begrijpt en zijn tics accepteert.

In I swear wordt zijn verhaal vrolijk én indrukwekkend naverteld tot grote tevredenheid van het festivalpubliek dat de film overal hoog waardeerde.

Pas in 2023 komt er enig zicht op het onder controle krijgen van de klachten, maar dan is John Davidson al lang actief met het onder de aandacht brengen van de ziekte, waarvoor hij een Britse ridderorde ontving.

Winnaar publieksprijs IFFR (Rotterdam) en FFO (Oostende) van dit jaar. Bij de uitreiking van de Bafta’s, de film kreeg 5 nominaties, verliet Davidson de zaal, omdat zijn problemen niet onder controle te houden waren.

Het besluit om uit elkaar te gaan hebben Ane (hoogleraar oceaankunde) en Thomas (werkzaam bij een jeugdinrichting) al genomen en Thomas staat op het punt bij zijn nieuwe vriendin in te trekken; ze moeten het alleen hun twee dochters nog vertellen. Maar dan wordt Ane getroffen door een hersenbloeding en raakt zij gedeeltelijk verlamd. Thomas besluit nog bij het gezin te blijven, totdat Ane voldoende is hersteld. Dat gaat niet altijd gemakkelijk, mede omdat Ane haar hulpbehoevendheid nauwelijks kan accepteren.

"Het overbrengen van de emotionele verwarring die deze situatie voor beide partners met zich meebrengt is aan topacteurs Trine Dyrholm en David Dencik prima toevertrouwd." (de Filmkrant)

Eerst moeten we opnieuw de kwaliteiten van Timothée Chalamet memoreren: alle rollen die hij oppakt, bereidt hij uiterst zorgvuldig voor en voor die van Marty Mauser nam hij vele tafeltennislessen, waardoor hij zowaar overkomt als topspeler. Voor zijn rol kreeg hij een derde Oscarnominatie; de film kreeg er 9 in totaal.

Mauser droomt ervan om wereldkampioen tafeltennis te worden, maar in het Amerika van de jaren 50 is dat geen populaire sport. Voorlopig verdient hij de kost als schoenverkoper in de familiewinkel, die hij ook maar over moeten nemen, vinden zijn moeder en oom. Maar Marty wil deelnemen aan de British Open om daar de regerend kampioen te verslaan en daarmee zijn eerste stappen op het wereldtoneel te kunnen zetten. Hoe moet hij die reis financieren nu hij ook nog zijn (getrouwde) jeugdvriendin Rachel zwanger heeft gemaakt?

Het verhaal is losjes gebaseerd op dat van tafeltenniskampioen Marty Reisman, die indertijd onder meer tafeltennisshows met pannen en meer gaf.

"Hij (Chalamet, red.) zet een perfect afgerond personage neer. Het is een indrukwekkende vertolking: hij is vrijwel onafgebroken in beeld en weet elke geste te vullen met een tomeloze energie en een ontembare overlevings- en overwinningsdrang." (Filmtotaal)

Nu eens niet het verhaal van de artiest(en) zelf, maar dat van twee muzikanten in een coverband, een groep die zo goed mogelijk de liedjes van de zanger (in dit geval Neil Diamond), zangeres of groep naspeelt.

Het echtpaar Mike en Claire, beiden met kinderen uit een eerdere relatie, zijn twee straatarme muzikanten uit het Milwaukee van de jaren 90. Als ze samen met nog een aantal muzikanten een Neil Diamond-tributeband met de naam Lightening & Thunder vormen, hebben ze daar zowaar succes mee en staan ze zelfs in het voorprogramma van Pearl Jam. Tot een tragische gebeurtenis roet in het eten gooit.

Al moet de waarheid van het verhaal met een flinke korrel zout worden genomen, de film is een onderhoudend relaas dat flink ondersteund wordt door de muziek van Neil Diamond, die in Amerika zeer succesvol was.

"Er is veel sores in de wereld, maar soms is een film die draait om echte mensenlevens genoeg om dat te vergeten. Dat er een hele nieuwe generatie mensen kennismaakt met de immer springlevende muziek van Neil Diamond, is mooi meegenomen." (Cinemagazine)